edam
in left perspective

Tuesday, 30 June 2020

സൈക്കഡലിക് കൊളാഷ്: മഹാവ്യാധിയും സുകുമാറിന്റെ കലയുടെ ഭ്രമാത്മകതയും

'വൈറസ്കാല' വിചാരങ്ങൾ - നാല്


എം. പി. ബാലറാം




ഒന്ന്

സുകുമാർ അണ്ടലൂർ കവിയാണ്. ഫോട്ടോഗ്രാഫി ആർട്ടിസ്റ്റുമാണ്. കവിതയുടെയും ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെയും ഭാവനാത്മകമായ കൂടിച്ചേർച്ചയിൽ നിന്ന് സൈക്കഡലിക് കൊളാഷുകൾ ഒരു മൗലിക കലാരൂപമായി ജന്മമെടുക്കുന്നു. മൗലികമായ മറ്റേതൊരു കലാസൃഷ്ടിയേയും പോലെ 'ലെൻസ് ആർട്ട്' എന്ന പേരിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കൊളാഷുകളുടെ (മുപ്പത് ചിത്രങ്ങൾ) വർത്തമാനകാല സാധ്യതകളാണ് ഇവിടെ പരിശോധിക്കുന്നത്. ഗൗരവപൂർവ്വമായ ചിന്തയുടെയും ആഴമേറിയ അനുഭവങ്ങളുടെയും പിൻബലത്തിൽ ജന്മമെടുക്കുന്ന ഏത് കലാസൃഷ്ടിയും നമ്മുടെ സൂക്ഷ്മമായ പരിചരണം അർഹിക്കന്നുണ്ട്. ഔദ്യോഗികമായ അംഗീകാരങ്ങളും പുരസ്കാരങ്ങളും ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരിക്കലും പരിഗണനാവിഷയങ്ങളാകുന്നില്ല. നാളെ നിലനില്ക്കാൻ യോഗ്യതയുണ്ടോ എന്ന പ്രശ്നം നാളെയ്ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുക!

സുകുമാറിന്റെ കലയെ അതർഹിക്കുന്ന അങ്ങേയറ്റത്തെ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെയും സർഗ്ഗാത്മകമായും സമീപിക്കാനുള്ള വർത്തമാനകാല ബാധ്യതയെ നിറവേറ്റുക മാത്രമാണ് നാം ചെയ്യുന്നത്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ സുകുമാർ അണ്ടലൂരിന്റെ കവിതാജീവിതം ഇതിന് മുമ്പും ഒരു പ്രശ്നവിഷയമായി അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നിരീക്ഷിച്ചറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്. അതിനാൽ അതിന്റെ തുടർച്ചയും പരിണാമഭേദവുമായി ഫോട്ടോഗ്രാഫി കലയേയും സുകുമാറിന്റെ നൂതനകൊളാഷുകളെയും കാണാതിരിക്കാനുള്ള വിവേകം ഇതെഴുതുന്ന ആളുടെ ബാധ്യതയാണ്. എങ്കിലും കവിതയിലെ ചില മുൻ കണ്ടെത്തലുകളെ സൈക്കഡലിക് കൊളാഷുകളുടെ വായനയിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്താവുന്ന സൂചനകളായി ഉപയോഗിക്കാം: "ഭൂമിയുമായും ആകാശവുമായുമുള്ള നിലയ്ക്കാത്ത സംവാദങ്ങളിലാണ് സുകുമാറിന്റെ കവിത ഏർപ്പെടുന്നത്.....ഭൂമിയുമായും ആകാശവുമായും ഉള്ള ആത്മബന്ധത്തിൽ നിന്ന് സുകുമാറിന്റെ കവിതക്ക് ഹരിതശോഭയും മഴവില്ലിൻ സ്വപ്നവർണ്ണങ്ങളും പകർന്നു കിട്ടുന്നു. ഒരേയൊരു കാൽപ്പാദം കൊണ്ട് ഭൂമിയിലും ഒറ്റച്ചിറക് കൊണ്ട് ആകാശത്തിലും തുഴയാൻ പ്രാപ്തമായ കവിതയാണിത്. വെറും മണ്ണിലൂടെയും ആകാശലോകത്തിലൂടെയും മാറിമാറിയുള്ള പ്രയാണങ്ങൾ അർദ്ധഗന്ധർവ്വത്വത്തിന്റെ അനുഗ്രഹവുംശാപവും, ഒരേസമയം പേറുന്ന ഒന്നാക്കി കവിതയെ മാറ്റിത്തീർക്കുന്നുണ്ട്" (അവതാരിക, എംപി.ബാലറാം, 'സഹനയാത്രയിൽ', കവിതാസമാഹാരം).

പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലിരിക്കുന്ന സുകുമാർ അണ്ടലൂരിന്റെ 'സഹനയാത്രയിൽ' എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള അവതാരികയിൽ കവിതകളുടെ സ്വഭാവം വായനക്കാരെ പരിചയപ്പെടുത്തുകയെന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ എഴുതിയ ഈ ലേഖകന്റെ തന്നെവാക്കുകളാണിവ. ഇവിടെ നിന്നാണ് സുകുമാറിന്റ കൊളാഷ് ഫ്രെയിമുകളെ മുൻനിർത്തിയുള്ള പുതിയ പര്യാലോചനകൾ കോവിഡ് മഹാവ്യാധിയുടെ വർത്തമാനകാല സന്ദർഭത്തിൽ ആരംഭിക്കേണ്ടത്.


മാനുഷികമായ സർവ്വതിനേയും കോവിഡ് മഹാവ്യാധി അപ്രസക്തമാക്കി മാറ്റിയിയിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ കണ്ണിൽ അത്യന്തം നാശകാരിയാണത്. നിഷേധാത്മകതയാണ് വൈറസ്സിന്റെ അടിസ്ഥാന ജന്മസ്വഭാവമെന്ന് നാം സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പവും ബോധവുമാണ് ശരി എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ നമുക്ക് അവകാശമുണ്ട്. എന്നാൽ എന്താവും വൈറസ്സുകളുടെ ഭ്രാന്തമായ നിഷേധാത്മകതയ്ക്ക് പിന്നിലെ പ്രേരണ? ഒരു ജീവിവർഗ്ഗം എന്ന നിലയിൽ ഈ ഭൂമുഖത്ത് നിലനിൽക്കാനും പുരോഗമനമെന്നും വികാസമെന്നും അഭിവൃദ്ധിയെന്നും സമൃദ്ധിയെന്നും പലപല പേരുകളിൽ നമ്മുടെ നിലനില്പിനെ നീതീകരിക്കാനും മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്ന പരമാധികാരം ഒരു ക്ഷുദ്രജീവിയാൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്. മനുഷ്യന്റെ യുക്തിയ്ക്ക് മീതെ വൈറസ് സ്വന്തം യുക്തിയെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു.

മനുഷ്യന്റെറ ജീവിതവും മരണവും അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിനും ഇച്ഛയ്ക്കും അതീതമായി സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണെന്ന് താൽക്കാലികമായെങ്കിലും സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. സാമ്പ്രദായികവും കേവലവുമായ മനുഷ്യയുക്തി സാമ്രാജ്യത്ത്വ ആഗോളീകരണത്തിന്റെ ഭ്രാന്തയുക്തിക്ക് കീഴ്പ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് സ്വന്തം ഭാഷയിൽ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുകയാണ് വൈറസ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രകൃതിയുടെ വൈരുദ്ധ്യാത്മക യുക്തിയുമായി ഒത്തിണങ്ങിപ്പോകുന്നത് മനുഷ്യനല്ല; മനുഷ്യനൊഴികെയുള്ള, കോവിഡ് - 19 വൈറസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള, സർവ്വജീവജാലങ്ങളുമാണ്. ഈ തെറ്റിനെ തിരുത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം മനുഷ്യന്റെ പക്ഷത്ത് നിന്ന് നിറവേറ്റപ്പെടാതെ പോകുമ്പോൾ പ്രകൃതി പ്രതികരിക്കുന്നത് മിക്കവാറും ഭ്രാന്തമായ വൈറസ് അധിനിവേശങ്ങളിലൂടെയാണ്. ഏറ്റവും ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ ആഗോളീകൃത മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഭ്രാന്തമായ പരിക്രമണങ്ങൾക്കും അധിനിവേശങ്ങൾക്കും എതിരെയുള്ള പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക പ്രതികരണമാണിത്. ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ, വൻകരകൾ,ചെറുതുംവലുതുമായ രാഷ്ട്രങ്ങൾ, വ്യത്യസ്ത ജാതി-മത-വംശ-വർഗ്ഗങ്ങൾ, ഇവ തമ്മിൽ മനുഷ്യരുണ്ടാക്കിയ അതിർ വരമ്പുകളാണ് യാദൃച്ഛികമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം ഒരു വൈറസ്സിനാൽ തകർക്കപ്പെട്ടത് !

അയുക്തിയും യാദൃച്ഛികതകളും ഉന്മാദാവസ്ഥയും മുതലാളിത്തവ്യവസ്ഥയുടെ കൂടപ്പിറപ്പുകളാണ്. അസ്ഥിരതകളുടെയും അനിശ്ചിതത്ത്വങ്ങളുടെയും ഇരകളാക്കി മനുഷ്യനുൾപ്പെടെയുള്ള സർവ്വജീവ ജാലങ്ങളെയും ഭൗമപ്രകൃതിയേയും മാറ്റിയതിന്റെ പാപം എത്രതവണ കൈകഴുകിയാലും മായില്ല. വളർച്ചയെത്തിയ സാമൂഹ്യജീവിതത്തേയും സാമൂഹ്യബോധത്തേയും പരസ്പരശത്രുതക്കുള്ള കരുക്കളാക്കി ഉപയോഗിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷയാണ് ശാരീരിക അകലം പാലിച്ചും മുഖംമറച്ചുമുള്ള ഏകാന്തത്തടവുകളിലൂടെ മനുഷ്യവംശം അനുഭവിക്കുന്നത്.ഇതൊന്നും വിധിവിശ്വാസത്തിന്റെയും ഈശ്വരകോപത്തിന്റെയും മേൽവിലാസത്തിൽ എഴുതിത്തള്ളി നിഷ്ക്കളങ്കത ചമഞ്ഞിരിക്കാൻ മനുഷ്യവംശത്തിൽ പിറന്ന ഒറ്റയാൾക്ക് പോലും ഇന്ന് കഴിയില്ല എന്നതാണ് നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ദുരന്തം! മഹാവ്യാധിയുടെ ഇന്നത്തെ ദുരന്തസന്ദർഭത്തിന് സുകുമാറിന്റെ സൈക്കഡലിക് കൊളാഷുകളുടെ ജനിതക പ്രകൃതിയേയും പരിണാമഭേദങ്ങളെയും ആഴത്തിൽ 'വായിക്കാൻ' കഴിയും. മഹായുദ്ധങ്ങൾ കലയിലെയും സാഹിത്യത്തിലെയും രചനകൾക്കുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങളാവാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നവയല്ല. കോവിഡ് മഹാവ്യാധിയും ആരും ആഗ്രഹിക്കാത്തരീതിയിൽ ഇവിടെ സുകുമാറിന്റെ കലയുടെ ഭ്രമാത്മകതയ്ക്ക് മാതൃകയാവുന്നതിൽ വിരോധാഭാസമുണ്ട്!

രണ്ട്




'പരിശുദ്ധ കൽപ്പനകളാ'യും 'ഉദാത്ത'ങ്ങളായും വിലമതിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സർവ്വകലാരൂപങ്ങളെയും ആഗോളമുതലാളിത്തം അതിന്റെ കമ്പോള യുക്തിക്ക് കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിണ്ട്. വാക്കുകളുടെ കലയായ കവിത ആദ്യംതന്നെ ഇരയാക്കപ്പെട്ടതാണ്. നൈസർഗ്ഗികമായ ചോദനകളിൽ നിന്നും മാനുഷിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ നിന്നും അകറ്റപ്പെട്ട വാക്കുകൾ വെറും അസ്ഥികൂടങ്ങളായി കവിതകളിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ ഇന്നുണ്ട്.മുമ്പ് ഉദ്ധരിച്ച സുകുമാറിന്റെ കവിതാ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവലോകനത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി ഇപ്രകാരം കാണാവുന്നതാണ്: "സംവാദങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം പൂർണമാകുന്നതല്ല സുകുമാറിന്റെ കവിതാ ദർശനം. ഭൂമിയുമായും ആകാശവുമായുമുള്ള നിലയ്ക്കാത്ത സംഘർഷങ്ങളാണ് സുകുമാറിന്റെ കവിതാജീവിതത്തിന്റെ ചാലകശക്തിയായിത്തീരുന്നത്. അഭയസങ്കൽപ്പങ്ങളും ആകാശചാരിത്വവും എല്ലാ കാലത്തും കവിതയുടെ രക്ഷക്കെത്തില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നുണ്ട്. 'കറുത്ത വിണ്ടല'ത്തേയും, 'വിഷപ്പുകയേറ്റ് കരിഞ്ഞ കുരുന്ന് മക്കളേയും', 'കൊടും വറുതിക'ളെയും 'തീരാദുരന്തദു:ഖ'ങ്ങളെയും, 'ഭ്രാന്തിന്റെ തിരിയാത്ത തീരാപ്പുലമ്പുകളെ'യും, 'ഗർഭിണിതുപ്പുന്ന പൂരത്തെറികളെ'യും 'സുരലോക സർപ്പിള ഗാലക്സികളെ'യും 'തമോഗർത്തങ്ങളെ'യും നേരിടാനുള്ള കരുത്ത് സുകുമാറിന്റെ കവിത നേടുന്നുണ്ട്.ഭൂമിയുടെയും സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ദർശനങ്ങൾക്ക് തുല്യം നരകത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ദർശനത്തെക്കൂടി സ്വായത്തമാക്കുമ്പോഴാണ് സുകുമാർ അണ്ടലൂറിന്റെ കവിതയ്ക്ക് സമഗ്ര രൂപം കൈവരിക്കാൻ കഴിയുന്നത് " വാക്കുകളെ അവയുടെ വർത്തമാനകാല അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാനുള്ളശ്രമങ്ങളെയാണ് പ്രസക്തമായി ഇവിടെ കാണുന്നത്. കവിതകളെ കൊണ്ടാടുകയല്ല, വെറും ഫോസിലുകളായിത്തീരുന്നതിന് പകരം കവിതകളെ ജീവനുള്ളവയായി നിലനിർത്താനുള്ള നമ്മുടെ കാലത്തെ സാഹസികതകളെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുക മാത്രമാണ് ഇവിടെ ഇതെഴുതുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ ലക്ഷ്യമാക്കിയിരുന്നത്; ഇപ്പോഴും ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്; മറ്റേതൊരു ജീവി വർഗ്ഗത്തേയും പോലെ കലാരൂപങ്ങൾക്ക് കമ്പോളയുക്തിക്ക് കീഴടങ്ങാതെ സ്വതന്ത്രമായി ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കാനും ജീവൻ നിലനിർത്താനുമുള്ള പോരാട്ടങ്ങളിൽ, ഏർപ്പെടേണ്ടി വരുന്നു എന്ന സത്യത്തെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുകയാണ്.

ഒരു കലയെന്ന നിലയിലുള്ള ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ സാധ്യതകളെ പൂർണ്ണമായും മുതലാളിത്ത വിപണി കൈയടക്കിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചിത്രകലയ്ക്ക് വലിയ വെല്ലുവിളിയുയർത്തി അവതരിച്ച ഫോട്ടോഗ്രാഫി കലയുടെയും കമ്പോളത്തിന്റെയും ഇരട്ട മറുകുകൾ കൊണ്ട് ജന്മനാതന്നെ സ്വന്തം ശരീരത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.കേവലം രണ്ട് നൂറ്റാണ്ട് മാത്രം പഴക്കമുള്ള ഒരു കലാരൂപം എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ജീർണ്ണതയുടെ പക്ഷത്ത് ഇന്ന് നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് യാതൊരു കുറ്റബോധവും കൂടാതെയാണ്! അതിനുള്ള ജന്മാവകാശം പിറവി തൊട്ടുതന്നെ തങ്ങൾക്ക് കൈവന്ന ഭാവത്തിലാണ്! ഏതാണ്ട് ഒരു നൂറ് കൊല്ലം മുമ്പാണ് (1931 ൽ) വാൾട്ടർ ബെൻജമിൻ photography - as - art യും art - as - photography യും തമ്മിൽ അന്ന് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന വൈരുദ്ധ്യത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്. അങ്ങനെയുളള എല്ലാ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും കലാകമ്പോളം സുഭഗങ്ങളായ ഉപഭോഗവസ്തുക്കളും പരസ്യക്കാഴ്ച്ചകളുമാക്കി ഇന്ന് വിററഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വ്യാപാരവൽക്കരിക്കപ്പെടാത്തതും വിറ്റഴിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലാത്തതുമായി ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിൽ ബാക്കി എന്തുണ്ട്? മനുഷ്യനെ പ്രായത്തിന്റെയും ലിംഗത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും പരിഗണനകൾ കൂടാതെ ശരീരങ്ങളുടെ അശ്ലീലക്കാഴ്ച്ചകളാക്കി പ്രദർശിപ്പിക്കുയും അത് വിറ്റഴിക്കുകയുമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു ഫോട്ടോഗ്രാഫി കലയുടെ വിപ്ലവകരമായ ദൗത്യം! പത്രങ്ങളാലും ടെലിവിഷൻ-സിനിമാ മേഖലകളാലും 'നവസാമൂഹ്യ'(?) മാധ്യമങ്ങളാലും അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വേണ്ടപ്പെട്ട ആളുകളാലും എന്നും ഊട്ടിവളർത്തപ്പെടുന്ന ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ അയഥാർത്ഥ ദല്ലാളുകൾ (വർച്വൽ റിയാലിറ്റി!) നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ മിക്കപ്പോഴും ബൂർഷ്വാ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ, അല്ലെങ്കിൽ ഫാസിസത്തിന്റെ വിശ്വസ്ത ശമ്പള ക്കാരോ ചാരന്മാരോ ആയി അതിവേഗം പരിണമിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ബിംബങ്ങളുടെ അറ്റം കാണാത്ത ഈ ശവപ്പറമ്പിന്റെ നടുവിൽ സുകുമാറിനെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ കേമറകൾക്ക് ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്നതെന്തെന്ന് സൈക്കഡലിക് കൊളാഷുകൾ കൃത്യമായി ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്! വാക്കുകളുടെ അതിർ വരമ്പുകളേയും ബിംബങ്ങളുടെ ജഡതയേയും അവ ഒരേ സമയം ഭേദിക്കുന്നു.


സൈക്കഡലിക് കൊളാഷുകൾ ഒരർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ കലയുടെ നിർവ്വചനങ്ങളാവുകയാണ്. തത്ത്വങ്ങളുടെ രൂപം ധരിച്ചല്ല സ്വാതന്ത്ര്യം ഇവിടെ കടന്നു വരുന്നത്. അനുഭവങ്ങളുടെ ദ്വന്ദ്വാത്മകമായ രൂപങ്ങളിൽ. അവയുടെ തീവ്രതയും ആഴവും ചിത്രങ്ങളുടെ ഫ്രെയിമുകളെയും പ്രതലങ്ങളെയും ഭേദിച്ച് പുറത്ത് വ്യാപിക്കുന്നു.അതിരുകൾ അസംബന്ധങ്ങളായി മാറുന്ന ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയിൽ നിറങ്ങളും വരകളും അതിരുകളാൽ തളയ്ക്കപ്പെടാതെ സ്വതന്ത്രമായി കാണപ്പെടുന്നതിന് വ്യാഖ്യാനം വേണ്ടതില്ല.ചിത്രങ്ങളിലെ ജ്വലിക്കുന്ന വർണ്ണങ്ങൾ ഓരോന്നും എരിയിക്കുന്നത് മാനുഷികമായ ക്ഷുദ്രതകളെയാണ്! അവന്റെ കണ്ണുകളിലും മനസ്സുകളിലും തളച്ചിടപ്പെട്ട അടിമബോധത്തിന്റെ ഇരുട്ടുകളെയാണ്! കത്തുന്ന നിറങ്ങളുടെ ഫ്രെയ്മുകൾക്കിടയിൽ അപൂർവ്വമായി കാണപ്പെടുന്ന ഇരുൾപ്പരപ്പുകൾ ജ്വാലകളുടെ മറുപുറം തന്നെയാണ്. മനസ്സുകളെ എരിയിക്കുന്ന തീജ്വാലയുടെ വിപരീതങ്ങളായി ഇരുട്ട് നിലകൊള്ളുമ്പോൾത്തന്നെ അവയിൽ പ്രകാശരേഖകൾ കാണപ്പെടുന്നത് സത്യത്തിന്റെ ദ്വന്ദ്വാത്മകസ്വഭാവത്തെ സൂക്ഷ്മമായ ഭാഷയിൽ പ്രത്യക്ഷമാക്കിത്തീർക്കുന്നുണ്ട്.

നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചത് പോലെ മഹാവ്യാധി ലോകം മുഴുവനുമുളള മനുഷ്യരെ മൂടുന്ന ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയിൽ 'യാദൃച്ഛികത' ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാന സ്വഭാവമായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. മഹായുദ്ധങ്ങളിലും വംശഹത്യകളിലും പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളിലും മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുടെ വിധി നിശ്ചയിച്ചത് യാദൃച്ഛികതയുടെ നിയമങ്ങളാണെന്ന് കോവിഡ് വൈറസ്സിന്റെ സാർവ്വദേശീയ അനുഭവപശ്ചാത്തലത്തിൽ സാമാന്യവൽക്കരിക്കപ്പടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.ഒരു ഭാഗത്ത് യാന്ത്രിക യുക്തിയേയും മറുഭാഗത്ത് യാദൃച്ഛികതയുടെ അയുക്തിയേയും അവസരം നോക്കി ന്യായീകരിച്ചും എതിർത്തുമാണ് മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥ, വിപരീതമായ സാഹചര്യങ്ങളെ അതാത് സന്ദർഭങ്ങളിൽ നേരിട്ടത്. ഈ മുഹൂർത്തത്തിൽ സുകുമാറിന്റെ ലെൻസ് ആർട്ട് സങ്കേതം ഉപയോഗിച്ചുള്ള കൊളാഷ് ചിത്രങ്ങൾ രൂപം കൊള്ളുന്നത് യാദൃച്ഛികമായാണ് എന്ന് പറയുന്നതിൽ ഒരു 'കാവ്യാത്മകയുക്തി'യുണ്ട്. ചിത്രങ്ങളിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന തീഷ്ണമായ അഗ്നി ജ്വാലകളെയും തീച്ചൂളകളെയും ലാവാപ്രവാഹങ്ങളെയും തമോഗർത്തങ്ങളെയുമെല്ലാം യാദൃച്ഛികതയുടെ 'ബിംബാംത്മക' യുക്തിയായി നോക്കിക്കാണാനാണ് ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ നമ്മെ നിർബന്ധിക്കുന്നത്! അതിന്റെ പിന്നിലും ഇനിയും രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടാത്ത നിലയിൽ മറ്റൊരു 'യാഥാർത്ഥ്യം' ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം!

മനുഷ്യന്റെ അടയാളങ്ങൾ യാതൊന്നും ചിത്രങ്ങളിലില്ല. മറ്റ് ജീവജാലങ്ങളുടെ സൂചനകളും ഇല്ല. സ്വയം രൂപീകൃതങ്ങളായി കാണപ്പെടുന്ന, ജീവൻ നിലവിൽ ഇനിയും രൂപപ്പെടാത്ത, ചരിത്രം എന്നൊന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കപ്പെടാത്ത, അഭൗമമായ ലോകങ്ങളെ ചിത്രങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷമാക്കുന്നുണ്ട്. ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും മുദ്രകൾ എവിടെയും കാണപ്പെടുന്നില്ല.മനുഷ്യന്റെതായ സർവ്വതും നിഷേധിക്കപ്പെടുകയോ അവ നിലനില്ക്കുന്നു എന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യാത്ത, സൃഷ്ടി -സ്ഥിതി-സംഹാര-മുഹൂർത്തങ്ങളെ ഒരൊറ്റ പ്രതലത്തിൽ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന, മനുഷ്യരുടെയോ ദൈവങ്ങളുടെയോ പ്രകൃതിയുടെയോ കണക്ക് കൂട്ടലുകളെയും സങ്കൽപ്പങ്ങളെയുമെല്ലാം അതിലംഘിക്കുന്ന, വിചിത്രലോകങ്ങളെയാണ് സുകുമാറിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ ഓരോ ഫ്രെയിമിനത്തും കൊളാഷുകളുടെ രൂപത്തിൽ പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. കമ്പോളത്തിന്റെയും അധികാരശക്തികളുടെയും ലോകങ്ങളുടെ ഗംഭീരങ്ങളായ നിഷേധങ്ങളായിത്തീരുമ്പോൾത്തന്നെ, ഭ്രമാത്മകഭാവനയുടെ ഭാവിസാധ്യതകളെക്കുറിച്ചുള്ള അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ ഇവിടെ അവശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. സന്നിഗ്ദ്ധതകളുടെയും അസന്നിഗ്ദ്ധതകളുടെയും കൂടിച്ചേർച്ച സൈക്കഡലിക് കൊളാഷുകളെ അപൂർവ്വങ്ങളായ മാതൃകകളാക്കിത്തീർക്കുന്നു.

Monday, 1 June 2020

കോവിഡ് - 19: ജനാധിപത്യമോ സ്വേച്ഛാധിപത്യമോ?

'വൈറസ്കാല' വിചാരങ്ങൾ - മൂന്ന്


എം.പി.ബാലറാം



കോവിഡ് -19 രോഗവ്യാപനം തടയാനെന്ന പേരിൽ  ലോകത്താകമാനം ബൂർഷ്വാ ജനാധിപത്യം നിലവിലുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ ഭരണാധികാരികൾ അടിച്ചേല്പിക്കുന്ന അമിതാധികാര നടപടികൾ രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയ്ക്ക് വിഷയമായിട്ടുണ്ട്. അത്തരം രാജ്യങ്ങളിൽ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മേൽവിലാസത്തിൽ ഭരണാധികാരികൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന 'ശാസന'കളുടെ  ജനവിരുദ്ധതയ്ക്ക്  സാർവ്വദേശീയവും  സാമാന്യവുമായ സവിശേഷതകളുള്ളത് സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അത്യസാധാരണവും സാധാരണഗതിയിൽ ജനങ്ങൾക്ക് അസ്വീകാര്യവുമായ  ഇത്തരം ഒരു വിപരീതസാഹചര്യം  എത്രയും എളുപ്പത്തിൽ വളരെ സ്വാഭാവികവും സ്വീകാര്യവുമാക്കിത്തീർത്തതിന്റെ പിന്നിലുള്ള പ്രേരണകളെന്തൊക്കെയാണ്? കൊറോണരോഗപ്പകർച്ചയ്ക്കും മരണനിരക്ക് വർദ്ധനവിനും മറുമരുന്നുകളായി മുതലാളിത്ത മൂലധനത്തിന്റെ സർവ്വതന്ത്ര സ്വാതന്ത്ര്യവും മറയില്ലാത്ത തൊഴിലവകാശ ലംഘനങ്ങളും  ജാതി-മത-വംശ വേർതിരിവുകളും ജനതയുടെ പരിപൂർണ്ണ ദാസ്യമനോഭാവവും നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്താണ്? മൃദുലമോ കഠിനമോ ആയി വ്യത്യസ്ത രാജ്യങ്ങളിൽ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ട ലോക്ക് ഡൗൺ  ജനാധിപത്യസങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ള ആഘാതങ്ങൾക്ക് സമീപകാല ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ല. രോഗപ്രതിരോധത്തിന് വേണ്ടി അടിയന്തരസാഹചര്യങ്ങളിൽ  താല്ക്കാലികമായി സ്വീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെട്ട ഭരണനടപടികളെന്ന നിലയ്ക്കല്ല  ഈ അമിതാധികാര പ്രയോഗങ്ങൾ നമ്മുടെ സവിശേഷ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുന്നത്. കോവിഡ്-19 വൈറസ് ഇനിയും ഏറെക്കാലത്തേക്ക് മനുഷ്യശരീരത്തിൽ നിലനില്ക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതാണെന്ന് പഠനങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിനു തുല്യം ആഗോളീകരിക്കപ്പെട്ട സമൂഹശരീരത്തിൽ സ്വകാര്യ മൂലധനപരിരക്ഷയും  വർഗ്ഗപരമായ ചൂഷണവും  സ്ഥിരമായി നിലനിർത്താൻ ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തതാണ് അമിതാധികാര വൈറസ്സുകളെയെന്ന ചിന്ത ഇന്ന് ശക്തമാണ്. ഈ ജനവിരുദ്ധ വൈറസ്സുകൾ ലോകവ്യാപകമായി ശക്തിപ്പെടുകയും കോവിഡിനെതിരെ ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയെ രക്ഷിക്കാൻ അവതരിച്ച രക്ഷകന്റെ വേഷം അണിയുകയും ചെയ്യുന്നു. 'കളങ്ക'മില്ലാത്ത  സ്വേച്ഛാധിപത്യം നടപ്പിലാക്കുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ കോവിഡ്- 19 സൃഷ്ടിച്ച ഭീതിയും മരണനിരക്കിലുണ്ടാവുന്ന വർദ്ധനവും തരാതരം പോലെ സമർത്ഥമായി എവിടെയും ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയാണ്. ആഗോളീകൃത സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെയും നവ ഉദാരീകരണനയങ്ങളുടെയും  രക്ഷയ്ക്കുള്ള അവസാനത്തെ അവസരമാക്കി ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധിയെ മാറ്റിത്തീർക്കാനാവുമോ എന്നാണ് പരീക്ഷിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയിലും അതിവേഗം ഇത്തരം ജനവിരുദ്ധ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് വേദിയൊരുക്കപ്പെടുകയാണ്. 

കോവിഡ് എന്ന മഹാവ്യാധിയും മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെ നാശകരമായി ബാധിക്കുന്ന അതിന്റെ മാരകവിപത്തുകളും ആരെങ്കിലും നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന കെട്ടുകഥകളല്ലെന്ന ഉറച്ച ബോദ്ധ്യം നമുക്കുണ്ട്. രാഷ്ട്ര-മത-വംശ-ജാതി-ലിംഗ-വർഗ്ഗ-ഭൂഖണ്ഡ വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാതെ നാം നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാരകയാഥാർത്ഥ്യത്തെ, ദാർശനികന്റെ മൗഢ്യം കൊണ്ടോ  കവിയുടെ ഭാവനാത്മകത കൊണ്ടോ പ്രകൃതിസ്നേഹിയുടെ പിൻമടക്കങ്ങൾ കൊണ്ടോ സാങ്കല്പികമായി നേരിടാനാവുന്നതല്ലെന്ന് നാമറിയുന്നുണ്ട്. കോവിഡിനെ നേരിടാൻ ആവശ്യമായ അടിയുറച്ച ശാസ്ത്രീയ വീക്ഷണവും യുക്തിബോധത്തിലുള്ള അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസവും അതിജീവനത്തിന് ഏതൊരു ജനതയും അന്തിമമായി ആശ്രയിക്കുന്ന അദമ്യമായ ഇച്ഛാശക്തിയും തന്നെയാണ് അമിതാധികാവൈറസ്സുകളെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാൻ ലോകത്തെവിടെയുമെന്നപോലെ  ഇന്ത്യയിൽ (ഈ കൊച്ചുകേരളത്തിൽ!) ജീവിക്കുന്ന നമുക്കും തുണയാകുന്നത്. മട്ടുപ്പാവുകളിലെ രക്ഷകബിംബങ്ങളിലല്ല, സമനിരപ്പുകളിലെ ജനജീവിതങ്ങളിൽത്തന്നെയാണ് നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷ!

യഥാർത്ഥത്തിൽ കോവിഡ് - പത്തൊൻപത്, മനുഷ്യന്റെ ജൈവശരീരത്തേയും, അമിതാധികാരവ്യവസ്ഥ, നാടിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ശരീരത്തേയും അധിനിവേശിക്കുന്ന രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വൈറസ്സുകളായി പരസ്പര ബന്ധമില്ലാതെ പ്രത്യേകംപ്രത്യേകം നിലനില്ക്കുകയില്ലെന്നാണ് സമീപകാല അനുഭവങ്ങൾ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അവ ഘടനാപരമായും ഗുണപരമായും  പൊരുത്തപ്പെടുകയും ഓരോ രാജ്യത്തിന്റെയും ചരിത്ര സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പരസ്പരം പ്രതിപ്രവർത്തനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയുമാണ്. നവലിബറലിസം നിശ്ചിത ദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ  കോവിഡ്-19 ന്റെ ഇന്നത്തെ അവസരത്തെ ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കുകയാണ്. ഓരോ രാജ്യത്തും നിലവിലുള്ള ബൂർഷ്വാ ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയെ, അതിന്റെ അധികാര ശക്തിയെ, ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത ആഗോള മുതലാളിത്ത മൂലധനചൂഷണത്തിന് പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കുകയാണ്. സ്വേച്ഛാധിപത്യപ്രയോഗങ്ങളെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സർവ്വസമ്മതവും സ്യീകാര്യവുമാക്കിത്തീർക്കാൻ കോവിഡ് - പത്തൊൻപത് കാലത്ത് നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ട പ്രത്യേക നിയമങ്ങൾ എടുത്തുപയോഗിക്കുകയാണ്. ഈ സത്യം ഇന്ന് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഇന്ത്യയുടെ സവിശേഷ സാഹചര്യത്തിലും നമുക്ക് ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടു  വരുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ കൊറോണ വൈറസ് മഹാവ്യാധിയും അമിതാധികാരവ്യവസ്ഥയും, ഒന്ന് മറ്റൊന്നിന് വളമായും, പരസ്പരം  ആശ്രയിച്ചും പോഷിപ്പിച്ചും ഐക്യപ്പെട്ടും ഒടുവിൽ സർവ്വവും ഹനിച്ചും കഴിയാൻ, സവിശേഷസാഹചര്യങ്ങളാൽ നിർബന്ധിക്കപ്പെടുകയാണെന്നതിന്റെ  ജീവിക്കുന്ന തെളിവുകൾ നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽ അരങ്ങേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. രോഗപ്പകർച്ചയുടെ കനത്ത ആഘാതം തങ്ങളുടെ ജൈവശരീരങ്ങളെ തീവ്രമായി ബാധിച്ച അവസ്ഥയിലും അമേരിക്ക, ബ്രിട്ടൻ, ബ്രസീൽ, ഇസ്രായേൽ, ഇറ്റലി തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലെ അഴിമതി വിചാരണയെ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളും അവരുടെ പക്ഷത്തുള്ള  ഉപരി-മദ്ധ്യവർഗ്ഗ ജനവിഭാഗങ്ങളും പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന  ഉന്മത്തമായ ഹിംസാത്മകതയ്ക്ക്  യുക്തിപരമായി എന്തു നീതീകരണമാണുള്ളത്? തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ശരീരങ്ങളെ പൂർണമായും അധിനിവേശം ചെയ്ത് കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അമിതാധികാര വൈറസ്സ്  പരഹിംസയിലും ആത്മഹത്യാവാഞ്ഛയിലും മാറിമാറി  അഭയം അന്വേഷിക്കുന്ന ദയനീയമായ അവസ്ഥയിൽ ഇന്ന് അവരെ കൊണ്ടു ചെന്നെത്തിച്ചിരിക്കുന്നു! ആഗോളീകൃത മൂലധനത്തിന്റെയും സങ്കുചിത ദേശീയതയുടെയും രക്ഷകരുടെ പരിവേഷകരായ് ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങളിലെ പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങൾക്ക്മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഹിംസയുടെ മൂർത്തികളായ എല്ലാ കപടബിംബങ്ങൾക്കും അന്തിമമായി എത്തിച്ചേരേണ്ട ഇടം  ഇതു തന്നെയാണ്!

നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽ രൂപപ്പെടുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ കാണാനും തിരിച്ചറിയാനും കഴിവില്ലാത്ത ക്ഷുദ്രജീവികളായി സ്വയമറിയാതെ നാം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഭയം കോവിഡ് മഹാവ്യാധിയുടെയും അമിതാധികാരവൈറസിന്റെയും പൊതു അടയാളമാണ്. ഭയം കീഴടക്കിക്കഴിഞ്ഞ ഒരു ജനതയിൽ നിന്ന് ചരിത്രത്തിന് കൂടുതലൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല. ചിന്തയുടെയും പ്രവൃത്തിയുടെയും കാതലിനെ, ഉൾക്കാമ്പിനെയാണ് ഭയം യഥാർത്ഥത്തിൽ ചോർത്തിക്കളയുന്നത്. എല്ലാമായയാൾ ഒന്നുമല്ലാതായിത്തീരുന്നു. വ്യക്തിയുടെ ഭയം ഒരാളിൽ ഒതുങ്ങി അവിടെത്തന്നെ അവസാനിക്കാം. ഒരു ജനതയുടെ ഭയം അവിടെ തീരില്ല. സമൂഹഭയം മഹാമാരിയേക്കാൾ വേഗത്തിൽ മനുഷ്യരെ കീഴ്പ്പെടുത്തുകയും നിസ്സഹായരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഏതൊരു സമൂഹത്തിനും അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയുന്ന നൈസർഗ്ഗികമായ സൃഷ്ടിപരതയെ കവർന്നെടുക്കുന്നു. സാങ്കല്പികമായ കണ്ടെത്തലല്ല ഇത്. താൽക്കാലികമായി, പെട്ടെന്നുണ്ടായ തോന്നലുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ അഭിപ്രായങ്ങളുമല്ല. കോവിഡ്- 19 ന്റെയും അമിതാധികാരവ്യവസ്ഥയുടെയും വൈറസ്സുകളുടെ ജനിതക ഘടനയിലെ സാദൃശ്യങ്ങൾ, സമാനതകൾ, നമ്മെ ഒട്ടേറെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ കാണാൻ പ്രാപ്തരാക്കുന്നുണ്ട്.

കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ഉപരി-മദ്ധ്യവർഗ്ഗ ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ മൂല്യബോധത്തിലുണ്ടായ  മൗലിക മാറ്റങ്ങളുടെ അന്തസ്സാരശ്ശൂന്യതകളെ മുഴുവൻ പിന്നിട്ട രണ്ട് മാസങ്ങൾ ക്രൂരമായി ലോകസമക്ഷം തുറന്നുകാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഏറ്റവും ചുരുക്കി അതിനെ നിർവ്വചിക്കുകയും അതുമായി മുഖാമുഖം സംവദിക്കാൻ ഏവർക്കും അവസരം ഒരുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട് :

നോട്ടുനിരോധനത്തിന്റെ ആദ്യപരീക്ഷണത്തെ വിജയകരമായി തരണംചെയ്ത അമിതാധികാരവ്യവസ്ഥക്ക്, കോവിഡ്-19 വൈറസ്സിനെ പ്രതിരോധിക്കാനെന്ന പേരിൽ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ട ലോകത്തെ ഏറ്റവും ദീർഘവും ക്രൂരവുമായ ലോക്ക് ഡൗൺ അനുഭവത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രത്തെക്കുറിച്ചാലോചിച്ച് ഇപ്പോൾ ഏറെ വേവലാതിപ്പെടേണ്ടി വരില്ല. അമിതാധികാരത്തിന്റെ ഏകപക്ഷീയമായ പ്രയോഗങ്ങളുടെ പാപഭാരം മുഴുവൻ ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവരായി, മാപ്പുസാക്ഷികളാകാൻ ഒരുക്കിനിർത്തിയവരായി, ഉപരി-മദ്ധ്യവർഗ്ഗ സമൂഹങ്ങളെ മാറ്റിയെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഗുജറാത്ത് വംശഹത്യയിലൂടെ ആർജ്ജിച്ച ആത്മവിശ്വാസം എത്രയെത്ര ഊടുവഴികളിൽ, നെടുമ്പാതകളിൽ, നിരപരാധികളായ പൗരന്മാരുടെ രക്തതർപ്പണങ്ങളിലൂടെയാണ് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വളർത്തിയെടുത്തത്! കാശ്മീരിൽ, ദില്ലിയിൽ, അലിഗഢിൽ, അധ:കൃതപക്ഷത്തിന് വേണ്ടി കലാ ധൈഷണിക മാധ്യമ പ്രവർത്തനം നടക്കുന്നേടങ്ങളിലെല്ലാം വിശ്രമമില്ലാതെ രാപ്പകൽ വ്യത്യാസമില്ലാതെ നടത്തിയ എത്രയെത്ര വേട്ടയാടലുകളിലൂടെയാണ്, ഹിംസയുടെ വൈറസ്സുകൾ കോവിഡ് -19 ന് മുമ്പ് തന്നെ അധീശത്വം സ്ഥാപിച്ചെടുത്തത്? സമ്മതവിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രം പരിപൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദതയിലൂടെയും നിസ്സംഗതകളിലൂയും പ്രകടിപ്പിച്ച് എല്ലാ വാതിലുകളുമടച്ച്, എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും അകലം പാലിച്ച്, പാപക്കറയില്ലെന്നുറപ്പിക്കാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും കൈ കഴുകി ജീവിക്കുന്ന ഈ അപൂർവ ജനുസ്സ് ജീവികളെയാണ് കോവിഡ് -19 ന്റെ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പേരിൽ ഭരണാകാരി വർഗ്ഗം വീണ്ടും ഭയപ്പെടുത്താനൊരുങ്ങുന്നത്!  ജീവിക്കാനും അതിനായി മരിക്കാനും തയ്യാറുള്ളവരെല്ലാം മേൽക്കൂരകളും ജോലിയും തേടി തെരുവുകൾ കയ്യടക്കിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.

കോവിഡ്- 19  അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളെ തറനിരപ്പിൽ ഇഴയുന്നവരെന്നും തട്ടിൻ പുറത്തേറിപ്പോകുന്നവരെന്നും രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളായി മറ നീക്കി തുറന്നു കാട്ടിത്തന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നവ ഉദാരീകരണം ആഗോളീകരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളായി പറഞ്ഞു പരത്തിയ നുണകളാണ് ലോകത്തെവിടെയുമെന്ന പോലെ ഇവിടെയും തകർന്നടിഞ്ഞത്. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രാരഭകാലത്തെക്കുറിച്ച്  'മൂലധനം'  ആദ്യ വോള്യത്തിൽ മാർക്സ് എഴുതിയത് ഇതാണ്: "മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്ന ഈ പ്രക്രിയ ( primitive accumulation of capital - m.p.b) തന്മൂലം ഉൽപ്പാദനോപാധികളുടെ ഉടമാവകാശത്തെ തൊഴിലാളിയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുക്കുന്ന പ്രക്രിയയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല.... ഇതിന്റെ ചരിത്രം, അവരുടെ തട്ടിപ്പറിയുടെ ചരിത്രം, മനുഷ്യരാശിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ രക്തത്തിന്റെയും അഗ്നിയുടെയും അക്ഷരങ്ങളിലാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്". തുടർന്ന് ഓഗിയാറിനെ ഉദ്ധരിച്ച് പണത്തിന്റെയും മുതലാളിത്ത മൂലധനത്തിന്റെയും കടന്നു വരവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസിദ്ധങ്ങളായ  ഈ വരികളിലെ രൂപകങ്ങൾക്ക് എഴുതിയ കാലത്തിന്റെ അതേ പ്രസക്തിയും മൂർച്ചയും ഈ മഹാമാരിയുടെ കാലത്തും അവകാശപ്പെടാവുന്നതാണ്: ".... പണം ഒരു കവിളത്ത് ജന്മനാലുള്ള ഒരു ചോരപ്പാടോടുകൂടിയാണ് ലോകത്ത് കടന്നു വന്നതെങ്കിൽ മൂലധനം കടന്നു വന്നത് ആപാദശീർഷം രോമകൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് ചെളിയും ചോരയും ഇറ്റിച്ചു കൊണ്ടാണ്." ഇന്ന് ആഗോളീകൃത മൂലധനത്തിന്റെ ഭ്രാന്തമായ പരിക്രമണത്തിന്റെയും ഓഹരിക്കമ്പോളത്തിന്റെ കൊള്ളക്കൊടുക്കകളുടെയും നടുക്ക് പെട്ട് ചതഞ്ഞരഞ്ഞുപോകുന്ന മനുഷ്യന്റെ, ഭൗമപ്രകൃതിയുടെ, വംശനാശം ആസന്നമായ ജീവജാലങ്ങളുടെ, ഇവയുടെയെല്ലാം അടിസ്ഥാനപരമായ നിലനിൽപ്പിന്  പോലും ഭീഷണിയുയർത്തുന്നത് ആരാണ്?

ചുവടെക്കുറിക്കുന്ന വാക്കുകൾ സംവദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് മരണമണി മുഴക്കുന്ന ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ അകത്തളത്തിലെയും പുറന്തളത്തിലെയും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയാണ്: "....ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ തന്നെ എവിടെയാണെന്നും എങ്ങനെയാണെന്നും എന്താണെന്നും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം ചിതറിത്തെറിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. വീട്ടുമുറ്റത്തെത്തിയ നരഭോജികൾ കൂട്ടമായി അകത്തളത്തിൽ കുടിപാർക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നോക്കി നിൽക്കെ നമ്മളോരോരുത്തരും ആൾത്തീനി സംസ്കാരത്തിന് കീഴ്പ്പട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..... ഇക്കാലയളവിൽ നരമാംസവും രക്തവുമെല്ലാം നമ്മുടെ ഇഷ്ടഭോജ്യവും പാനീയവുമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു.... ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പ്രദേശത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും 'തനിമ'കളെക്കുറിച്ച് വാചാലമാവുന്നത് അന്തസ്സിന്റെ മുദ്രയായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. ഒട്ടും നാണിക്കാതെ മുഖമുയർത്തി നാം 'അന്യ'രോടും ലോകത്തോടും വാചാലമാവുന്നു:  'ഞാനാണ്' 'ഞങ്ങളാ'ണ് കാര്യം. 'ഞങ്ങളാ'ണ് കൈകാര്യകർത്താക്കൾ. 'നീ', 'അവൻ' ഏവരും മ്ലേച്ഛന്മാർ. 'നിന്നെ'യും 'അവനെ'യും 'അവരെ'യും ആഹരിക്കുക. സ്വയം തന്നെത്തന്നെ വളർത്തുക! ..... 'അന്യനെ' ആഹരിച്ച് തന്നെത്തന്നെ വളർത്താനൊരുമ്പെടുമ്പോൾ, നമുക്ക് മുളയ്ക്കുന്ന പുതിയ പല്ലുകളും, ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച നഖങ്ങളും എന്തിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്? മദ്ധ്യവർഗ്ഗ സംസ്കാരത്തിന്റെ അപചയത്തിനും അക്രമോത്സുകതയ്ക്കും മരവിച്ച മനസ്സാക്ഷിക്കും ചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളെവിടെ? നരവംശ ശാസ്ത്രവും സാമൂഹ്യശാസ്ത്രവും അന്വേഷിക്കട്ടെ!"

ഫാസിസം ബാഹ്യമായുണ്ടാവുന്ന കടന്നാക്രമണം മാത്രമല്ലെന്നും അതിന്റെ വൈറസ്സുകൾ സമൂഹമനസ്സിനെയെന്ന പോലെ വ്യക്തിമനസ്സുകളെയും അധിനിവേശിച്ച് കീഴ്പ്പെടുത്തുമെന്നുമുള്ള ബോദ്ധ്യമാണ് മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് ഇത്രയും നിർദ്ദയമായി കുറിക്കുവാൻ ഇതെഴുതിയ ആളെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ('നരഭോജികൾ വീട്ടു മുറ്റത്ത്' എം.പി ബാലറാം, മുഖവുര). ഇന്ന് ഫാസിസത്തിന്റെയും കോവിഡ് - 19 ന്റെയും വൈറസ്സുകൾ, പരസ്പര ധാരണയോടെ, തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം  ഉപരി-മദ്ധ്യവർഗ്ഗ മനസ്സുകളിൽ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കാൻ പാടുപെടുമ്പോൾ, ചോദിക്കാനുള്ളത് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയുടെ (ലോകത്തിന്റെയും) അവസ്ഥയിൽ ഏറെ അർഥധ്വനികളുള്ള ആ പഴയ (പുതിയ) ചോദ്യം തന്നെയാണ്: "ജനാധിപത്യമോ സ്വേച്ഛാധിപത്യമോ?"

Thursday, 23 April 2020

കോവിഡ്- 19: വിറ്റഴിക്കൽ വിൽപ്പനയുടെ കേരളീയമാതൃക

'വൈറസ്കാല' വിചാരങ്ങൾ - രണ്ട്


എം. പി. ബാലറാം


തന്റെ ജീവിതത്തിന്റ അവസാനകാലത്ത് എം.എൻ.വിജയൻമാസ്റ്റർ നടത്തിയ പ്രവചനാത്മകമായ ഒരഭിപ്രായപ്രകടത്തിൽ , നേതൃസ്ഥാനത്തുള്ള പലർക്കും വന്നു ഭവിക്കാനിടയുള്ള അകാരണമായ ശത്രുതാഭയത്തെക്കുറിച്ച് (പെർസിക്യൂഷൻ മാനിയ) നമ്മെ ഭയപ്പടുത്തുന്ന ഒരു  മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്:
 
"നമ്മെ നയിക്കുന്നവർ  പണത്തിന്  പിറകെ പായുകയാണെന്നും   പണം  പ്രണയം പോലെ അവരുടെ  ദൗർബല്യമായി ത്തീർന്നിരിക്കുകയാണെന്നും നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും പണം അവരുടെ  സുഖദമായ  സ്വപ്നമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.  പണത്തിന് വേണ്ടി  അവർ  എന്ത് വേണമെങ്കിലും ഉപേക്ഷിക്കും. സ്നേഹവും പ്രതിബദ്ധതയും പ്രത്യയശാസ്ത്രവും  പണത്തിന്  മുന്നിൽ  പുല്ല് പോലെ  അവർ  ഉപേക്ഷിക്കും. പാർട്ടിയും പത്രവും അവർ വിൽക്കും.... ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവർ  ശത്രുക്കളാണെന്ന് തോന്നും... പാർട്ടി ഒരു ഇടുങ്ങിയ ഗ്രൂപ്പിലേക്ക് ചുരുങ്ങും. പെർസിക്യൂഷൻ മാനിയ എന്ന് ഇതിനെ വിളിക്കാം"  (എം.എൻ.വിജയൻ, അഭിമുഖത്തിൽ നിന്ന്, 2007 ജൂലൈ 13 , ജനശക്തി വാരിക). 
 
യഥാർത്ഥത്തിൽ കടന്നു പോയ കാലം  ഈ മുന്നറിയിപ്പിനെ അർത്ഥവത്താക്കിയിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഒന്നര ദശാബ്ദത്തിനിടയിൽ  ശത്രുവേത്, മിത്രമേത്  എന്ന് ആർക്കും  ആരെയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം  ഇടതുപക്ഷ മനസ്സുകളിൽ വരുത്തിയ 'ഗുണപര'മായ ഷണ്ഡീകരണം അങ്ങേയറ്റം 'വിപ്ലവകര'വും ദൂരവ്യാപകവുമായവുമായ  മാറ്റത്തിന്റെ ഒരു 'അപൂർവ' കേരളമാതൃക ലോകസമക്ഷം അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. കോവിഡ്- 19  രോഗബാധയുടെ ഇന്നത്തെ  കേരളീയ പശ്ചാത്തലം, യാതൊരു മറയുമില്ലാതെ സത്യത്തെ സത്യമായിക്കാണാനുള്ള അവസരം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഏത് വ്യക്തിയുമെന്നത് പോലെ ഏത് സമൂഹവും  സുന്ദരമാണ്. അർദ്ധമയക്കത്തിൽ സ്വന്തം ഭംഗി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി സ്വയം ആസ്വദിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്, ഞെട്ടിയുണരാനും, ഞാനാരാണ്, നമ്മളാരാണ്, എന്ന് ഉറക്കെ ചോദിക്കാനുമുള്ള അവസരം, വൈറസ് ബാധയുടെ കാലം  ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. ബോധപൂർവ്വം ഇവിടെ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത  ഒരു ധൈഷണിക ഷണ്ഡീകരണപ്രക്രിയയെ   സൂക്ഷ്മമായി നോക്കിക്കാണാനും  വിശകലനം  ചെയ്യാനുമുള്ള  ബാധ്യത  ഇടത്പക്ഷത്തെ 'ആക്റ്റിവിസ്റ്റു'കളെന്നും 'ബുദ്ധിജീവി'കളെന്നും  വിളിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കെല്ലാമുണ്ട്. സ്പെയിനിലെ  ആഭ്യന്തരകലാപത്തിൽ ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികളാൽ കൊലചെയ്യപ്പെട്ട ലോർക്ക എഴുതിയ നാടകത്തിലെ അന്ത്യമുഹൂർത്തത്തിൽ തന്റെ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ശവശരീരവുമായി ഒരമ്മ രംഗത്ത് വന്ന്  'ആരാണ് ആരാണിത് ചെയ്തത്?' എന്ന ചോദ്യം സ്വയം ഉരുവിട്ട് '  'ഞാനാണ്, ഞാനാണിത് ചെയ്തത് ' എന്ന് കുറ്റം ഏറ്റുപറയുന്നുണ്ട്. കവി കൊല്ലപ്പെട്ടതിന് ശേഷം അതറിയാനിടയായ നടി അന്ത്യമുഹൂർത്തത്തിലെ തന്റെ  സ്ഥിരം ചോദ്യം ഉറക്കെ ഉരുവിട്ട ശേഷം സദസ്സിന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയാണ്:  "നിങ്ങളാണ്, നിങ്ങളാണ് ഈ പാതകം ചെയ്തത്"

മുന്നേ  എഴുതിവെച്ച  സ്ക്രിപ്റ്റിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കുവരാനും  "നിങ്ങൾ, നിങ്ങളാണ്  ഈ പാതകം ചെയ്തത്"  എന്ന്  സമൂഹത്തെ  മുൻനിർത്തി  ഉത്തരവാദികൾക്ക്   നേരെ   വിരൽ ചൂണ്ടി പറയാനും പ്രാപ്തിയാർജ്ജിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്  നാം ചരിത്രത്തിന്റെ  കാഴ്ചയിൽ കുറ്റക്കാരല്ലാതായിത്തീരുന്നത്.  അതിന് പകരം മാപ്പുസാക്ഷികളെ  ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുകയും   അവരെക്കൊണ്ട് കുറ്റം ഏറ്റു പറയിക്കുകയും  ചിലരെക്കൊണ്ട് ചിലത്  വെട്ടിത്തിരുത്തിക്കുകയും  പശ്ചാത്തപിപ്പിക്കുകയും  ചെയ്താൽ  തീർക്കാനാവുന്നതാണോ  നാട്ടാരറിയാതെ നാടിനെ വിറ്റഴിക്കാനുണ്ടാക്കിയ പുതിയ രഹസ്യ ഉടമ്പടി? "അടിയൻ ലച്ചിപ്പോം"- (അടിയൻ രക്ഷിക്കാം) - സി.വി.രാമൻപിള്ളയുടെ മാർത്താണ്ഡവർമ്മ നോവലിൽനിന്നുള്ള ഒരു രംഗം: ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ച്  വേഷപ്രച്ഛന്നനായി  മാർത്താണ്ഡവർമ്മ യുവരാജാവ്  തന്റെ  അഭ്യുദയകാംക്ഷിയായ മാങ്കോയിക്കൽകുറുപ്പിന്റെ  ഭവനത്തിൽ എത്തിപ്പെടുന്നു. പെട്ടെന്ന് എട്ടുവീട്ടിൽ പിള്ളമാരുടെ ആശ്രിതനായ  വേലുക്കുറുപ്പും  പടയാളികളും  വീട് വളഞ്ഞ്  തീ വെക്കുകയും  യുവരാജാവിന്റെ അവസാനമായെന്ന് ആർത്ത് പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. "എടാ, ചത്തെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണനെ രക്ഷിപ്പിനെടാ"  എന്ന് മാങ്കോയിക്കൽകുറുപ്പ്  വീണ്ടും വെല്ലുവിളിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ, "അടിയൻ ലച്ചിപ്പോം" എന്നൊരു  പ്രതിശബ്ദംകേട്ടു .' തുടരെ ഒരു അട്ടഹാസവുമുണ്ടായി. നാനായുധങ്ങളോടെ  ഒരു കൂട്ടം  ആളുകൾ  നാലു  ഭാഗത്തുനിന്നും  വന്ന് വേൽക്കാരെ വളഞ്ഞു' -   ഭ്രാന്തൻ ചാന്നാന്റെ പ്രച്ഛന്നവേഷത്തിൽ നാടകീയമായ ഒരു ചടുലനീക്കത്തിലൂടെ  അത്യന്തം  ഉദ്വേഗജനകമായ വിധത്തിൽ  യുവരാജാവിനെ രക്ഷിക്കുന്നത് കഥാനായകനായ അനന്തപത്മനാഭൻ തന്നെയാണെന്ന് സി.വി. പിന്നീട് വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. 'ചത്തും കൊന്നും' യജമാനനെ രക്ഷിക്കാൻ  പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായ രണ്ടു നൂറ്റാണ്ട്  പഴക്കമുള്ള  രാജനീതിയുടെ   'ഉജ്ജ്വല' പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഊറ്റം കൊള്ളാൻ  സി.വി.രാമൻപിള്ളയ്ക്ക്  അന്ന് അവകാശമുണ്ട്. സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ളയും  കേസരി ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയും  സി.കേശവനും പി.കൃഷ്ണപിള്ളയും എ.കെ.ജി.യും പേരില്ലാത്ത ആയിരങ്ങളും  അടരാടിയത്  ചാന്നാൻമാരെയും പറയരെയും  വേലൻമാരെയും  മറ്റും കൊണ്ട്   'ചത്തുംകൊന്നും' രാജനീതി നടപ്പാക്കിക്കുന്ന  വ്യവസ്ഥയെ ഇല്ലാതാക്കാനാണ്. കേരളത്തിൽ  (ഇന്ത്യയിലും)  പിന്നീട് ജനാധിപത്യം പുലർന്നത് അതിന്റെ ഫലമായാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യവും സമത്വവും സാഹോദര്യവും ഏവർക്കും അവകാശപ്പെടാൻ അധികാരമുള്ള രാജ്യത്ത് "അടിയൻ ലച്ചിപ്പോം" എന്ന് ആർ എവിടെ എപ്പോൾ ഉച്ചരിച്ചാലും അതിനെ ജനത അശ്ലീലമെന്ന് വിധിയെഴുതും. ധൈഷണികമായ ഷണ്ഡത്വമെന്നത്  അടിമബോധത്തെക്കുറിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പരിഷ്ക്കരിച്ച പദാവലിയാണ്. പരുഷമാണെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുക! അതിലും മെച്ചപ്പെട്ട വാക്ക് ബന്ധപ്പെട്ടവർക്ക് നിർദേശിക്കാം.

രാജ്യത്ത്  നിലവിലുള്ളത് ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയാണെന്ന് ജനങ്ങളെ  ഇത്തരം പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ ഓർമ്മിപ്പിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം 'അധ:കൃതപക്ഷ' ബുദ്ധിജീവികൾക്കുണ്ട്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പേരിൽ അധികാരത്തിലെത്തിയ ഭരണാധികാരികൾ കോവിഡ്-19 നെ മറയാക്കി സ്വേച്ഛാധിപത്യം പ്രയോഗിക്കുന്നവരായി പരിണമിക്കുന്ന വിചിത്രമായ കാഴ്ച ലോകത്ത് പല രാജ്യങ്ങളിലും കാണപ്പെട്ട് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അമേരിക്ക, ബ്രിട്ടൻ, ഹംഗറി, തുടങ്ങിയവ പ്രത്യക്ഷ മാതൃകകളാണ്. മുമ്പ് തന്നെ സ്വേച്ഛാധിപത്യ പ്രവണതകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയ ടർക്കി, ഇറാൻ, ചില തെക്കേ അമേരിക്കൻ- പശ്ചിമേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ വൈറസ്ബാധ കാര്യങ്ങൾ കുറെക്കൂടി 'സുഗമ'മാക്കിത്തീർക്കുകയും ചെയ്തു. എളുപ്പത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യാനും കാരണം കണ്ടെത്താനും കഴിയുന്ന ലളിതമായ പ്രക്രിയയല്ല  ഇതൊന്നും. കൊറോണ വൈറസ്  ബാധ മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ മാത്രമല്ല  രാഷ്ട്രീയശരീരത്തിലും   ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നത്  നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കേണ്ട സംഗതിയാണ്. പരിമിതമായ ജനാധിപത്യബോധം പോലും ഭരണാധികാരികൾ വലിച്ചെറിയുകയും  ജനതയുടെ  പൂർണ്ണമായ കീഴടങ്ങൽ കൊണ്ട് മാത്രം തൃപ്തിയടയുന്ന സ്വേച്ഛാധിപത്യചോദനകൾ  മറയില്ലാതെ  പ്രകടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു .സോഷ്യലിസ്റ്റ്- കമ്യൂണിസ്റ്റ് ചരിത്ര പാരമ്പര്യത്തിൽ അഭിമാനം കൊള്ളുന്നവരെയും വൈറസ് ബാധ കീഴ്പ്പെടുത്തിത്തുടങ്ങുന്നത്  തിരിച്ചറിയാൻ കാര്യങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി  നിരീക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് കഴിയുന്നുണ്ട്. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ മസ്തിഷ്കത്തെത്തന്നെ ബാധിച്ച് തുടങ്ങുന്നതോടെ അധികാരപ്രമത്തതയുടെ  'വൈറസ്'  ബാധ  വിചിത്രമായ പെരുമാറ്റ വൈകൃതങ്ങൾക്ക് കീഴ്പ്പെടാൻ ഭരണാധികാരികളെ മാത്രമല്ല  ബുദ്ധിജീവികളെയും  സാമാന്യജനതയേയുമെല്ലാം നിർബ്ബന്ധിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങേയറ്റം  പ്രതിലോമകരമായ നയങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിനെ 'വൈറസ്ബാധ'യുടെ പേരിൽ  ലജ്ജകൂടാതെ  ന്യായീകരിക്കാൻ ഔദ്യോഗിക ബുദ്ധിജീവികളും  അതിനെ കലവറകൂടാതെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ സമൂഹമനസ്സും സന്നദ്ധമാകുന്നു. മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെ അപകടപ്പെടുകയാണെന്ന ഗുരുതരമായ അവസ്ഥയെ  ആഗോളമുതലാളിത്തം  നേരിടുന്നത് അവന്റെ  ജന്തുസഹജമായ  ഭീതിയെയും നിസ്സഹായതയേയും മുതലെടുത്തുകൊണ്ടാണ്. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭീതിദമായ ചിന്തകൾക്ക് ശമനമുണ്ടാക്കുന്ന പ്രത്യൗഷധമായി  രക്ഷകബിംബങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നതങ്ങനെയാണ്. പുരോഹിതവർഗ്ഗം മതവിശ്വാസങ്ങളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി സമൂഹത്തെ രക്ഷകബിംബങ്ങൾക്ക്  അടിമപ്പെടുത്തിയതെങ്ങനെയാണോ അതുപോലെയാണ് ആഗോള മുതലാളിത്ത ശക്തികളുടെ പിൻബലത്തിൽ  വ്യത്യസ്ത രാജ്യങ്ങളിൽ ഫാസിസ്റ്റ് ചോദനകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികൾ 'രക്ഷകബിംബ' പരിവേഷം ആർജ്ജിക്കുന്നത്.അതിനാൽ പണ്ടത്തെ മത പുരോഹിതന്മാരുടെ നേരവകാശികളായ 'അധികൃതപക്ഷ' ബുദ്ധിജീവി വർഗ്ഗം നാമജപങ്ങളോടെയും  മണിമുഴക്കങ്ങളോടെയും അധികാര ബിംബപൂജകളിൽ മുഴുകുന്നത് നമ്മെ ഒട്ടും  അത്ഭതപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല. നിസ്സഹായാവസ്ഥയിൽനിന്നും ജന്തുസഹജമായ  അടിമ ബോധത്തിൽ നിന്നും  മോചിതരാവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന  സാമാന്യ ജനങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കേണ്ട ബാദ്ധ്യത ഈ സാഹചര്യത്തിൽ  'അധ:കൃതപക്ഷ' ബുദ്ധിജീവികൾക്കെല്ലാമുണ്ട്.

കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകളിലൂടെയാണ് കേരളം കേരളമായത്. അതിനാൽ തനത് എന്ന സങ്കല്പം പോലും കേരളത്തിന് അന്യമായതാണെന്ന് പറയാം. കേരളത്തിന്റെ ഭാഷയും സാഹിത്യവും കൃഷിയും ഭക്ഷണവും ഉടുപ്പും നടപ്പും ജാതി- മത- ഗോത്ര വിശ്വാസങ്ങളും  കടം കൊണ്ടതാണ്. കൂടിച്ചേർച്ചകളിൽ നിന്ന് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. കടലും  കരയും  തമ്മിലുള്ള  കൂടിച്ചേർച്ചയാണ് കേരളമെന്ന ഭൂമേഖലയെപ്പോലും സൃഷ്ടിച്ചത്. കുറെ ഭാഗം കടലെടുത്തു. ബാക്കി കര കടലിൽ നിന്നും വീണ്ടെടുക്കുകയും ചെയ്തു - ചരിത്രജ്ഞാനത്തിന്റെയും   നരവംശ ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും  സാമൂഹ്യ ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും  പുരാവസ്തു ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും  ഭൂവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെയും പിൻബലം കേരളത്തെക്കുറിച്ച് അത്യന്തം ഉദാരമായ അറിവുകൾ രൂപീകരിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. മിശ്രിതമായ സ്വന്തം സാംസ്ക്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ  മനസ്സിലാക്കിയവർക്ക് കേരളത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന ഉദാത്തസങ്കൽപ്പങ്ങൾ മെനയുന്നതിന് നേരിടേണ്ടുന്ന തടസ്സങ്ങൾ നിരവധിയാണ്. ഇവയെല്ലാം അനിഷേധ്യമായ സത്യങ്ങളാണെന്ന്  തിരിച്ചറിയുമ്പോൾത്തന്നെ ഇവയിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന മൗലികമായ ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ കൂടി ഗ്രഹിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. കേരളീയസ്വത്വത്തിന്റെ രൂപീകരണം പോലെതന്നെ അതിന്റെ  പിൽക്കാല പരിണാമങ്ങളും ഏറെ പ്രധാനമാണ്. പ്രാകൃതമായ അടിമത്ത ബോധത്തിൽനിന്ന്   സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധത്തിലേക്കുള്ള വളർച്ച  കേരളീയസ്വത്വത്തിന്റെ ഗുണപരമായ  പരിണാമത്തിന് നിദർശനമാണ്. ചരിത്രം കേവലമായ തുടർച്ചയല്ലെന്നും ഗംഭീരമായ ഇടർച്ചകൾ, വിച്ഛേദങ്ങൾ, കൂടിയാണെന്നും കേരളത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങൾ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. രാജവാഴ്ചയുടെയും കോളണിഭരണത്തിന്റെയും കാലത്തെ (ആദ്യകാലത്തെ) കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾക്കിടയിൽ  കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട ചരക്ക് മാത്രമായ കേരളീയമനുഷ്യൻ   ആ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്  സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ കൈക്കൊണ്ട ധീരതകളെയും അതിസാഹസികതകളെയും ആരും മറന്നു  കളയാൻപാടില്ലാത്തതാണ് . പാരമ്പര്യമതവിശ്വാസം വിലങ്ങുകൾ തീർത്തപ്പോൾ  അതിനെയും നൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള ജാതിചിന്ത വേലികൾ  കെട്ടിയപ്പോൾ അവയേയും  ചോദ്യം ചെയ്താണ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മൂല്യം  കൊടുക്കാനും  വാങ്ങാനും കഴിയുന്നതിന് അപ്പുറമാണെന്ന്  ഇവിടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടത്. ജാതി- മത കോയ്മകളുടെയെന്ന പോലെ, ഒരൊറ്റ വ്യക്തിയുടേയും, ഒരു സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെയും, ഒരു രാഷ്ട്രീയ കൂട്ടുകെട്ടിന്റെയും അധീശത്വത്തെ പരമോന്നത സ്ഥാനത്ത് എക്കാലവും പ്രതിഷ്ഠിച്ച് കൊള്ളും കേരളമെന്ന്  വിശ്വസിക്കാൻ ഏറ്റവും വലിയ ശുഭാപ്തി വിശ്വാസിക്ക്പോലും ഇന്ന് സാധ്യമല്ല. കോവിഡ്- 19 നെ മറയാക്കി നടത്തിയ  കൊടുക്കൽ വാങ്ങലിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ നാടിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധത്തിന് വില നിശ്ചയിക്കുന്നവർ കേരളീയസ്വത്വത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തെക്കുറിച്ചും അതിന്റെ പിൽക്കാല പരിണാമങ്ങളെക്കുറിച്ചും പരിമിതമായ അറിവെങ്കിലും ആർജ്ജിച്ചിരിക്കേണ്ടതാവശ്യമാണ്. ജനങ്ങളുടെ  'ജീവിതസുരക്ഷ ' യുടെ വിലയായി സർക്കാർ വിദേശകമ്പനികൾക്ക് കൈമാറിയിരിക്കുന്നത്  അവർ 'ജീവൻ'പോലെയും 'അമൃത് 'പോലെയും വിലമതിക്കുന്ന അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെയാണെന്ന വസ്തുത, ഇതിനുത്തരവാദികളായ ഭരണാധികാരികളെ വൈകിയെങ്കിലും ലജ്ജിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്!

Sunday, 29 March 2020

'വൈറസ്കാല' വിചാരങ്ങൾ

കോവിഡ്-19 - നിലപാട് മാറ്റങ്ങൾക്കുള്ള സുവർണാവസരം 

 

എം. പി. ബാലറാം



കോവിഡ്-19 , നിലപാട് മാറ്റങ്ങൾക്കുള്ള സുവർണാവസരമായി ഇടത് പക്ഷത്തെ നമ്മുടെ സുഹൃദ് 'ബുദ്ധിജീവി'ക്കും (സമാനമനസ്കർക്കും) അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയോ? യുദ്ധത്തിലെന്നപോലെ വൈറസ് പ്രതിരോധത്തിലും പ്രത്യേക നീതിയാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയോ?അങ്ങനെ സങ്കല്പിക്കുന്നതിൽ പാപമില്ലെന്ന് സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയോട് പറയാനും അതിനെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താനും അത്ര എളുപ്പത്തിൽ അവർക്ക് സാധിക്കുമോ? നാളിതുവരെ പറഞ്ഞതും എഴുതിയതും മുഴുവൻ ഒറ്റദിവസം കൊണ്ട് ഒരു ദുസ്സ്വപ്നമായി എഴുതിത്തള്ളാൻ അവരെ വായിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തവരോട് തുറന്നു പറയാൻ നമ്മുടെ സുഹൃദ് 'ബുദ്ധിജീവിക്കും' ആ ജനുസ്സിലുള്ള മറ്റുള്ളവർക്കും കഴിയുമോ? ഇന്ന് കാണാനിടയായ ഡോക്ടർ ആസാദിന്റെ ഒരു എഫ്.ബി.പോസ്റ്റാണ് അടിസ്ഥാനപരമായ ചില വീണ്ടു വിചാരങ്ങളിലേക്ക് നമ്മെ കൊണ്ട് ചെന്നെത്തിക്കുന്നത് (https://www.facebook.com/1759766787/posts/10207457501873270?sfns=mo).

'കേരളത്തിന്റെ പ്രതിരോധത്തിനും ആത്മവിശ്വാസത്തിനും ഇപ്പോൾ പിണറായി വിജയൻ എന്ന ഒറ്റ നാമം' - ഡോ.ആസാദ് ആരംഭിക്കുന്നത് തന്നെ 'നാമജപ'ത്തൊടെയാണ്. അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെയും നമ്മുടെയും  പ്രയത്നത്തെ ഏറെ ലഘൂകരിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വന്തം മോക്ഷത്തിന് താൻ കണ്ടെത്തിയ മാർഗ്ഗമേതെന്ന് സംശയലേശമില്ലാതെ തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ  വ്യക്തമാക്കപ്പെടുന്നു. മുൻവിധികളൊന്നുമില്ലാത്ത ഈ തുറന്നു പറച്ചിൽ എല്ലാ സിദ്ധാന്തശാഠ്യങ്ങളെയും പഴന്തുണിപോലെ ഊരിയെറിയാൻ നമ്മോടാവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട് - 'സമാനമനസ്കർ'ക്ക് മാത്രം വേഗംമനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ. നമുക്കിത് മനസ്സിലാക്കാൻ എളുപ്പത്തിൽ കഴിയില്ല. ഉടുതുണി ഉരിഞ്ഞു കളയുന്നതും സ്വയം നഗ്നമാവുന്നതും പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പേരിൽ ന്യായികരിക്കപ്പെട്ടുകൊള്ളുമെന്ന് 'മദ്ധ്യവർഗ്ഗബുദ്ധിജീവി'ക്ക് സമാധാനിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്. താൻകണ്ടെത്തിയ നൂതന'മോക്ഷബിംബ'ത്തെ പ്രാപിക്കാൻ, പുതിയ സ്വർഗ്ഗംകണ്ടെത്താൻ,  'ഒറ്റ നാമജപം'  ആസാദിനെ തുണയ്ക്കുമാറാകട്ടെ! നമുക്ക് ആശംസിക്കുക!

പക്ഷെ, പ്രശ്നം മറ്റൊന്നാണ്.  ആസാദിന്റെ 'വൈറസ്കാല' വിചാരങ്ങളെയാകെ മറവി  ഒരു മൂടലായിവന്ന് മൂടിയിട്ടുണ്ട്. താൻമുമ്പ് പറഞ്ഞതും ചെയ്തതും ഓർക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിൽ എല്ലാ മറവിരോഗികളെയും പോലെ അദ്ദേഹം എഴുതിയതിലാകെ വിഭ്രാന്തിയുടെ, ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ, നിലവിളി നിശ്ശബ്ദമായി പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്  വായിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.

വിഭ്രാന്തിയുടെയും ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെയും നിലവിളിശബ്ദം ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിൽ ലോകവ്യാപകമായി ഇന്ന് പ്രക്ഷേപിക്കുന്നത്  സാമ്രാജ്യത്വ ആഗോളീകൃതശക്തികളാണെന്നത് ഒരു വിരോധാഭാസമാണ്. ആഗോളീകൃതവികസനത്തിന്റെ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കാൻ ലോകത്തെ പങ്കിട്ടെടുത്തവരാണ് കോവിഡ്-19 സൃഷ്ടിക്കുന്നസർവ്വനാശത്തെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്ന ത്. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ദശാബ്ദങ്ങളായി വികസിത-അവികസിത വ്യത്യാസമില്ലാതെ ലോകത്തെങ്ങും പൊതുജനാരോഗ്യമേഖലയെ തകർത്തില്ലാതാക്കിയ ഭരണാധികാരശക്തികളാണ് പെട്ടെന്നൊരു ദിനത്തിൽ പകർച്ചവ്യാധി പടരുന്നതിന്റെയും ചികിത്സാ സൗകര്യങ്ങളില്ലാതെ ആളുകൾ കൂട്ടത്തോടെ മരിച്ചുപോകുന്നതിന്റെയും പേരിൽ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളി ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നത്; വൈറസ്ബാധയെ യുദ്ധസമാനമെന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ച്  എതിരായവിമർശനങ്ങളെ  മുളയിൽത്തന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നത്. ഇന്നത്തെ ദുരന്തം വരുത്തിവെച്ച ശക്തികൾക്കെതിരെ ലോകമെങ്ങും അസ്വസ്ഥതകളും അസംതൃപ്തിയും പെരുകി വരുന്നു. ഡോണാൾഡ് ട്രമ്പിനും ബോറിസ് ജോൺസണും എതിരെ അതാത് രാജ്യങ്ങളിലെ പ്രതിപക്ഷം ഉയർത്തുന്ന വെല്ലുവിളികളെ സമചിത്തതയോടെ സ്വീകരിക്കാൻ നമുക്ക് മടിയില്ല. മൃത്യുതാണ്ഡവത്തിനിടയിലും  ഈ  മാർച്ച് മാസം 25 മുതൽ ഇറ്റലിയിലെ തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ സ്വന്തം ജീവിതസുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പ് വരുത്തണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് സർക്കാരിനെതിരെ പണിമുടക്ക് സമരത്തിലാണ്. മിക്കവാറും സാമ്രാജ്യത്വ ആഗോളീകരണത്തിന്റെ നയപരിപാടികൾ തന്നെ വള്ളിപുള്ളി തെറ്റാതെ പിന്തുടരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ  (അതിന്റെ ഭാഗമായ കേരളത്തിന്റെ) കാര്യത്തിൽ  മാത്രം 'വിമർശനം' ഒരു ദേശദ്രോഹ കുറ്റകൃത്യമാണെന്ന് ആർക്കും സംശയമില്ല! വീട്ടിലിരിക്കുക  എന്ന് മാത്രം  ആവശ്യപ്പെട്ട ഭരണാധികാരികളെ സ്തുതിക്കാൻ  (അഭിനന്ദിക്കാൻ?)  മണിമുഴക്കി കൂട്ടത്തോടെ തെരുവിലിറങ്ങിയ 'ദേശാഭിമാനി'കളുടെ നാടാണ് നമ്മുടേത്. അപ്പോൾ  ഇവിടെ  ഈ കൊച്ചു കേരളത്തിൽ 'യുദ്ധസമാനമായ' അവസ്ഥയിൽ വീട്ടിനകത്തിരുന്ന്  ആരും ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ ഫേസ്ബുക്കിൽ 'ഒറ്റ നാമം' ജപിക്കുന്നവരെ വിമർശിക്കുന്നത് പാപകൃത്യം തന്നെയാണ്!   കാരണം രാഷ്ട്രീയവും വിമർശനവും ആളുംഅവസരവും നോക്കി  തക്ക സന്ദർഭത്തിൽ പ്രയോഗിക്കാനുള്ളതാണ് !

ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ ഏറെ സങ്കീർണ്ണമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ബോധം ഇനിയെങ്കിലും മദ്ധ്യവർഗ്ഗമനസ്സുകൾ ആർജ്ജിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെയോ ഇന്ത്യയുടെയോ അതിർത്തിക്കകത്ത് തീരുമാനിക്കപ്പെടാവുന്ന ലളിതമായ പ്രശ്നമല്ല വൈറസുകളുടെ ആഗോളവ്യാപനം കൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. സങ്കുചിതങ്ങളായ എല്ലാ ചിന്തകളെയും  വ്യക്തിപരങ്ങളായ എല്ലാ പരിഗണനകളെയും  നിസ്സാരതകളെയും  വലിച്ചെറിയാനുള്ള സന്നദ്ധതയാണ് വേണ്ടത്. സാമ്രാജ്യത്വ മൂലധനത്തിന്റെ ആഗോളവല്ക്കരണത്തെ, കോവിഡ്-19 വൈറസ്സുകൾ, രോഗത്തിന്റെയും അത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന ജീവിതദുരിങ്ങളുടെയും ആഗോളവ്യാപനമാക്കി  പരിവർത്തിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ദൈവങ്ങളുടെയോ കേവലപ്രകൃതിയുടെയോ പ്രതികാര-പ്രതികരണത്തിന്റെ  പ്രശ്നമാക്കി ഇതിനെ  ചുരുക്കിക്കാണുന്നവർക്ക് വ്യക്തമായ വർഗ്ഗതാല്പര്യങ്ങളുണ്ട്. യുക്തി ചിന്തയേയും ശാസ്ത്രീയ വീക്ഷണത്തേയും വർഗ്ഗരാഷ്ട്രീയത്തേയും  അപ്രസക്തങ്ങളാക്കി മാറ്റുകയല്ല, അങ്ങേയറ്റം പ്രസക്തങ്ങളാക്കിത്തീർക്കുകയാണ്  ഇന്നത്തെ വൈറസ് വ്യാപനം. ഇതിന് വിപരീതമായ ദിശയിൽ ചിന്തിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനുമാണ് ലോക ജനത ഇന്ന് നിർബ്ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നത് നാം നേരിടുന്ന യഥാർത്ഥ ദുരന്തമാണ്!  അന്യനെ, അന്യന്റെ മതത്തെ, ജാതിയെ, വംശത്തെ, രാജ്യത്തെ, ഭൂഖണ്ഡത്തെ, ശത്രുവായി സങ്കല്പിക്കാനാണ് പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. രാഷ്ട്രീയത്തെ, വിശേഷിച്ച് വർഗ്ഗരാഷ്ട്രീയത്തെ, അപ്രസക്തമാക്കി മാറ്റുന്നത് സങ്കുചിത ചിന്തകൾക്കും നിസ്സാരതകൾക്കും ജനമനസ്സുകളെ കീഴടക്കാൻ അവസരമുണ്ടാക്കാനാണ്. കോർപ്പറേറ്റുകളുടെയും സാമ്രാജ്യത്വ മൂലധനത്തിന്റെയും ആഗോള ചൂഷണത്തെ മറയ്ക്കാൻ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിലവിലുള്ള എല്ലാ നിസ്സാരവ്യത്യാസങ്ങളും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും ഉപോഗിക്കപ്പടുകയാണ്; സാങ്കല്പികമായ സുരക്ഷിതത്വബോധമോ അനാവശ്യമായ ഭീതിയോ അവസരം നോക്കി മാറിമാറി സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്. കൃത്രിമമായി രക്ഷകബിംബങ്ങളെയും രക്ഷകപുരാവൃത്തങ്ങളെയും നിർമ്മിച്ചെടുക്കുകയാണ്. അതിനാവശ്യമായ മാദ്ധ്യമപശ്ചാത്തലം സ്പോൺസർഷിപ്പിലൂടെ  ഒരുക്കപ്പെടുകയാണ്. ആഗോള-കോർപ്പറേറ്റ് മൂലധനത്തിന്റെ സംരക്ഷകരായ ഭരണാധികാരികൾ ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ സംരക്ഷകബിംബങ്ങളായി മാറുന്നത് നിമിഷവേഗതയിലാണ്. കൊറോണ വൈറസ് ഭീഷണിയെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ പുച്ഛിച്ച് തള്ളിയ ഡൊണാൾഡ് ട്രമ്പ് അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ- സാമ്പത്തിക ലാഭം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ശേഷം അമേരിക്കൻ ജനതയുടെ മുമ്പിൽ വീമ്പിളക്കിയത് 'യുദ്ധകാല നായകനാണ് ഞാൻ' എന്നാണ്. ഇന്ത്യയടക്കമുള്ള (പാവം കേരളം!) ചെറുതും വലുതുമായ  രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ വൈറസ് ഭീതിയുടെയും പ്രതിരോധത്തിന്റെയും പേരിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന വ്യാജമായ രക്ഷകബിംബങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരങ്ങൾ  അന്തിമമായി ജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുകതന്നെ ചെയ്യും. അതിന്റെ പേരിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന എല്ലാ അധികാരസ്തുതി (അഭിനന്ദനം!) വചനങ്ങളെയും 'മണിയടികളെ'യും അതാതിടങ്ങളിലെ ജനത മ്യൂസിയം കൗതുകവസ്തുക്കളാക്കി പ്രദർശിപ്പിക്കും! വരുന്ന തലമുറയ്ക്ക്, അവസരരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രാഥമിക പാഠമാക്കാൻ അത് പ്രയോജനപ്പെടും! തങ്ങളുടെ ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള ജനത, തങ്ങളുടെ രക്ഷകർ തങ്ങൾ തന്നെയാണെന്ന് കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യും!

Sunday, 23 February 2020

'Literature Festivals'


Dumping grounds for a rotten political culture

M. P. Balaram


Truth cannot always be hidden beneath the golden pots of lies. Witches of 'evildom' sometimes come out of their night caves. Gods of Truth and wisdom do sometimes show us the ritualistic dance of evil beings in broad daylight, in front of our very own eyes. It seems that nobody is yet aware of the significance of this 'Macabre' dance play. As a result, the most literate and culturally developed state is now under threat of a most dangerous kind .This virus can spread and infect everything we own – not only the mind and spirit but the very ethos of a whole population. Our cultural and political identity itself is in danger.

Evil has now decided to remould the God's own country in its own shape and image. No doubt about it. Hell is the new role-model of this God's own paradise. Otherwise, how can we justify the surrender of the whole legacy of our 'great literature and art' for a simple price of fame and fortune.  How can we legitimise the loss of art's aura of truth, wisdom, ethics, and integrity? When art and literature is lost and surrendered, people are the ultimate losers. Each and every mantle of culture is then lost and once again we are metamorphosed into either naked chimpanzees or simple savages. Literature/Art/Culture festivals of the day are clear manifestations of an infectious virus of a special kind that dangerously spreads and causes the extinction of Art/Culture/Literature itself. Surrendering oneself for fame and fortune and for a 'reasonable price' ultimately begets nullified, neutralised, castrated, perverted, ornamental art. Festival venues has become the new avenues or dumping grounds for discarding the last remains of a ‘rotten’ political culture. So ultimately this is not a cultural issue. Politics of the festivals is to be followed and studied properly.

The young writer – honoured, rewarded and appreciated in current fests – undergoes a qualitative metabolic change of his conscience. He is treated as an alien, as an elevated phenomenon, or as a prototypical specimen. All his innate potential to evolve as an integrated, creative person is snuffed out at the moment of his transformation/degradation into narcissistic showmanship. Festivals prepare the most favourable ground for building nonsensical celebrity images in the field of literature/art/culture. Its virus, once transmitted, cannot be easily treated and cured. The elevated podium meant for celebrating art is really meant for alienating art.

Now the young writer (and the young reader) has to choose: whether I ought to belong to an elite grouping whose only  concern is  about themselves, whose only belief is in the perverse  pleasure principle  of  narcissism  and whose  mind and spirit is immersed  in only  images of the ‘self’. His endless monologues are focused on I and he is always speaking to himself.   Imaging himself as a living legend, his lifelong action and talks are centred on one main subject: a capital I. Then the aura of fame and fortune begins to favour this God sent ‘Genius’, and he is soon elevated to heaven to become a member of the club of celebrities. But there is another option to choose for the young writer (also for the young reader): The choice of ‘Resistance, Rebellion, and Death'. It is a hell having no celebrities. Freedom is his birth right, and he will inscribe it on every word, sound, or colour he creates. With fire in spirit and action, he lives and works ‘dangerously’. He addresses the whole world and there are no barriers here for action or talk. Here he is one among the subjects and no one is subjected or surrendered in the name of a hierarchical order. So the word celebrity is treated here as a 'taboo'. In this universe of People's Art, elite festivals are also banned.

It was M. N. Vijayan who called these kind of 'charming', 'attractive' species as Swarna Malsyangal (Golden fish). Now in an the all-pervasive polluted air, water and soil, yesterday's 'innocent' tamed fish have been transformed in to cruel biting sharks .They bite or swallow you either partly or wholly. Blood, i.e. the blood of the 'different other', is treated as the most tasty and nutritious food. The only command they obey is that of their ruling bosses, those who gives them fame and fortune. All others, irrespective of left or right, are considered as mere insects. I am the most beautiful name in the world. You are the most hated. Slavery is my accepted profession. Freedom is not at all seen in my profile.

Freedom is not ‘my’ choice. Prometheus, Spartucus, Bazarov, Reskalnikov – all those having the gene of resistance, rebellion (and heroic death) should be confiscated. All those models known as 'Classics' should be treated as pure manure. Whole History has only one value. You can either make use of it (for your benefit) or throw it as useless (also for your own interest). Most of the time history is a thing that should be wholly forgotten. Discourses centred on literature, art, form, content, sensibility, purposefulness etc. etc. are utter nonsense. But let them assert their own 'values' or 'non-values' and argue about its 'existence' or 'non-existence' repeatedly, endlessly. In the eyes of good marketing, every word uttered and even the non-uttered silences are potentially profitable. Even the preaching of heavenly morality or satanic evilness are sometimes profitable. Making use of morality and immorality, making each and every thing credible or incredible is itself an art. Net result should be emphasised: Profit. Therefore, my (festival) master and I (author celebrity) believe in one and only God – Profit. The God of fame and fortune! Long live our masters!  Long live I!

So a 'unique' and 'great' theory of culture production is being born out of Literature/Art/Culture festivals: the theory of the ‘making of pulp culture'. Whether it is great or petty, good or evil, truth or untruth, big or small, anything or everything could be made out of this fictional fluidity. Culture is treated as mere pulp, culture is viewed as mere pulp, moulded out of pulp, and a philosophy of culture is being manufactured as a final outcome of this chaos. As per its demand and sales, this culture pulp itself is marketed and sold as a novel product! The morally pauperised author is only good to be treated as mere pulp! An utter nonsense of total absurdities in the name of real art and literature!